Συνέντευξη του Νίκου Γκάλη

Απόσπασμα απο την συνέντευξη του Νίκου Γκάλη στο «Documento» και τον Νίκο Παπαδογιάννη.

– Είναι σε θέση ο αθλητής να προσφέρει ανακούφιση σε μία κοινωνία που δοκιμάζεται;
«Ζούμε σε εποχή δύσκολη και ο αθλητής οφείλει να είναι πρότυπο συμπεριφοράς. Πρέπει να δίνουμε κουράγιο στον κόσμο. Να στρέψουμε τα παιδιά στον αθλητισμό. Στον καθαρό αθλητισμό και όχι στον πρωταθλητισμό. Να βγουν στον κοινωνία σωστοί άνθρωποι, με ομαδικό πνεύμα».

– Εσύ, ο απόλυτος πρωταθλητής, λες όχι στον πρωταθλητισμό;
«Ο πρωταθλητισμός είναι καλός, αρκεί να μη σε καταπιεί. Να μην απογοητευτείς, αν δεν γίνεις Γκάλης. Προέχει να γίνεις σωστός άνθρωπος. Το σπουδαιότερο είναι να είσαι στρατιώτης. Σωστός άνθρωπος».

– Και πώς γίνεται κάποιος, Γκάλης;
«Με ταλέντο, κουράγιο και αγάπη. Όποιος δεν έχει αυτά τα προσόντα, ας μη κοιτάξει ψηλά. Καλύτερα να έχει τον αθλητισμό ως χόμπι. Μόνο αν αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις, έχεις ελπίδες να γίνεις πρωταθλητής».

– Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα χαμένων ταλέντων, που απέτυχαν επειδή δεν είχαν έρωτα με τη μπάλα.
«Όποιος προτιμάει τα μπαράκια από την προπόνηση, δεν έχει ελπίδες. Θα το χάσει το τρένο, αργά ή γρήγορα. Ο πρωταθλητισμός θέλει στερήσεις».

– Εσένα, προσωπικά, τι σου στέρησε ο πρωταθλητισμός;
«Δεν το βλέπω έτσι. Ήταν δική μου επιλογή αυτός ο τρόπος ζωής. Από μικρός ήθελα κάτι παραπάνω από καφέδες και ξενύχτια. Κάτι διαφορετικό. Διάλεξα τον πρωταθλητισμό».

– Ωστόσο, το φινάλε ήταν άδοξο.
«Τον πρώτο καιρό ήμουν σαν λιοντάρι. Είχα να δώσω πολλά ακόμα. Και αν χαλάρωσα λίγο τον πρώτο καιρό που σταμάτησα, τώρα δεν κρατιέμαι. Συνήθισα βέβαια, αλλά…».

– Πόσα χρόνια θα έπαιζες ακόμη, αν δεν σου έκοβαν τότε το μπάσκετ;
«Ξέρεις, οι αθλητές είμαστε παιδιά. Εγώ νιώθω ακόμα παιδί. Πιστεύω ότι μπορώ να παίξω και σήμερα. Το ίδιο θα πιστεύω και όταν θα είμαι 100 χρονών!»

– Παίζεις καθόλου μπάσκετ; Δεν βλέπω να έχεις πάρει κιλά.
«Μπάσκετ, όχι. Ούτε είμαι από εκείνους που έχουν μπασκέτες στο σπίτι τους. Παίζω τέννις, γυμνάζομαι μόνος, κρατιέμαι ενεργός…».

– Ποια πιστεύεις ότι είναι η δική σου κληρονομιά; Όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία.
«Αυτό που πετύχαμε το 1987 ήταν ένα απίστευτο μπαμ. Φτιάχτηκε μια ολόκληρη πυραμίδα, η οποία περιέργως ξεκίνησε από την κορυφή. Μετά απέκτησε σιγά σιγά το δέντρο κλαδιά. Γέμισε η χώρα μπασκέτες. Ακόμα και αν φέραμε μόνο 100 παιδιά στον αθλητισμό, θα ήταν τεράστιο κέρδος».

– Εγώ πιστεύω ότι μας δίδαξες και τι εστί επαγγελματισμός.
«Πρώτα όμως χρειάστηκε να τον μάθω εγώ ο ίδιος. Μικρός, στη Νέα Υόρκη. έπαιζα μέσα στο λιοπύρι, σε τσιμεντένια γήπεδα. Πριν πάω στο κολέγιο, δεν είχα ξαναδεί παρκέ. Ήρθα στην Ελλάδα και γελούσα όταν κάποιοι συμπαίκτες μου παραπονέθηκαν για τον σκληρό αγωνιστικό χώρο. Πονούσαν λέει τα πόδια τους. Εγώ είχα μάθει στα τσιμέντα και δεν καταλάβαινα τίποτε».

– Ναι, αλλά ήσουν συνεπής στις υποχρεώσεις όσο δεν ήταν κανένας στην Ελλάδα εκείνης της εποχής. Και δεν μιλάω μόνο για τον αθλητισμό».
«Δεν θεωρούσα τον εαυτό μου επαγγελματία. Ακόμα και αν δεν έπαιρνα ούτε μία δραχμή, πάλι μπάσκετ θα έπαιζα. Εσύ το ξέρεις, άλλωστε, ότι έναν χρόνο έπαιξα στον Άρη χωρίς λεφτά. Και τότε την ίδια προπόνηση έκανα. Μπορεί να ήμουν απλήρωτος, αλλά δεν κορόιδευα».

– Κυκλοφορούσαν φοβερές ιστορίες, για τις επιδόσεις σου στις προπονήσεις.
«Έτσι είχα μάθει εγώ. Με γέμιζε η προσπάθεια για καθημερινή βελτίωση. Ήθελα να ανεβοκατεβαίνω σκαλιά με ποδιά γεμάτη άμμο στο στήθος, τέτοια πράγματα».

– Δεν ήταν έτσι τα πράγματα πριν εμφανιστείς εσύ.
«Εάν έχεις κάποιον μέσα στην ομάδα για να σε τραβάει, γίνεσαι και εσύ πιο σοβαρός. Προσπαθούσα να δίνω το σωστό παράδειγμα με τη στάση μου, δίχως πολλά λόγια και φωνές. Ας πούμε ότι ήμουν ένας ήρεμος ηγέτης».

– Πολλοί σε βλέπουν ως πρότυπο επαγγελματία, σε μία χώρα που χρειαζόταν τέτοιους.
«Με ευχαριστεί αυτό που λες. Ελπίζω ότι βοήθησα τον Έλληνα αθλητή και ότι έκανα περισσότερους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Αυτή είναι η πραγματική μου αμοιβή».

– Αλήθεια, παρακολουθείς μπάσκετ στην τηλεόραση; Στα γήπεδα σε βλέπουμε σπανιότατα.
«Παρακολουθώ, αλλά όχι πολύ. Κυρίως ΝΒΑ. Μου αρέσουν οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, που παίζουν γρήγορα και θεαματικά. Το Κλήβελαντ, πολύ λιγότερο».

«Ο Αντετοκούνμπο πλημμυρίζει από ταλέντο!»

– Ο Αντετοκούνμπο, πώς σου φαίνεται;
«Πλημμυρίζει από ταλέντο το παιδί. Τον πιστεύω πολύ. Έχει σώμα φτιαγμένο για ΝΒΑ και είναι και καλό παιδί. Με είχε καλέσει σε μία εκδήλωση που έκανε εδώ στη Θεσσαλονίκη, αλλά είχα υποχρεώσεις στην Αθήνα και δεν μπόρεσα να πάω. Μου είπε ότι με έχει παράδειγμα και χαίρομαι πολύ για την πρόοδό του».

– Τι θα τον συμβούλευες, εάν τον είχες μπροστά σου;
«Να είναι σοβαρός και ταπεινός. Να δουλέψει όσο γίνεται περισσότερο. Και να θυμάται ότι ο αθλητής έχει ημερομηνία λήξης. Του εύχομαι πάνω απ’όλα να αποφύγει τους τραυματισμούς».

-Αυτό είναι και στο κισμέτ του κάθ’ ενός.
«Εγώ ήμουν τυχερός που δεν είχα ποτέ σοβαρούς τραυματισμούς. Ποιος θα μάθαινε τον Γκάλη, αν είχα διαλύσει το γόνατό μου, μικρός; Δεν είναι όμως αποκλειστικά θέμα τύχης».

– Μα πώς μπορεί να αποφύγει κάποιος την κακοτυχία;
«Όποιος γυμνάζεται σωστά, ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες να χτυπήσει άσχημα. Μια φορά που πάτησα σε πόδι αντιπάλου και τραυματίστηκα, πιστεύω ότι έφταιγα εγώ. Δεν ήμουν έτοιμος να παίξω, δεν είχα κάνει σωστή προθέρμανση. Πρέπει να δίνεις όλο σου τον εαυτό σε αυτό που κάνεις. Να τρως σωστά, να προπονείσαι εντατικά. Το ταλέντο θα βγει στο γήπεδο».

– Έχεις μετανιώσει πικρά για κάτι;
«Και ποιος δεν μετανιώνει; Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να κάνουν λάθη. Σε ό,τι αφορά την προσπάθεια που κατέβαλα, έδωσα όλο μου το είναι. Δεν έχω λοιπόν παράπονο από τον εαυτό μου».

– Όλο και κάπου όμως θα πήρες λάθος δρόμο.
«Τι περιμένεις να σου πω; Ότι μετάνιωσα που δεν πήγα στο ΝΒΑ; Μα τότε δεν θα γινόταν ποτέ το ’87! Οι επιτυχίες είναι τύχη, τα λάθη μας είναι τύχη…».

– Και η ζωή μας, μία σειρά από συμπτώσεις
«Ναι, ακριβώς. Αν είχα στρίψει σε μία άλλη γωνία, μπορεί να μη γνώριζα ποτέ τη γυναίκα που παντρεύτηκα. Περνάει κάποιος έξω από ένα προποτζίδικο, βλέπει μία διαφήμιση, μπαίνει μέσα και κερδίζει το Λόττο. Εάν είχα πάει από άλλον δρόμο, η ζωή του θα ήταν διαφορετική».

 

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε στο gazzetta.gr